Wyjeżdżasz uprawiać anemony w Afryce Południowej, a ja nie mogę tego przetrawić. Słusznie o Tobie mówią, że jesteś jednym z ostatnich starszych, którzy się nie uporządkowali – coś jak nadzieja dla nieuporządkowanych młodszych. I ten Twój wyjazd to znów nieuporządkowanie, tym razem jednak tak daleko jak to możliwe. Twoja komórka wyłącza się o 17:17 w sobotę, a ja wczoraj przeglądałam rozkład odlotów na Okęciu, żeby zorientować się, w którą stronę zmierzasz (16:15 boarding, czy 17:15 odlot, a może odlatujesz 17:20? Niestety w rozkładzie lotów tylko okrągłe minuty i 17:17 wykracza poza schemat.

Śmieszne to, że mnie rozwala Twój wyjazd, skoro i tak nie byliśmy blisko w sensie dosłownym. Swego czasu byliśmy literalnie blisko i na swój sposób jesteś ważnym punktem odniesienia – kiedy poznaję kogoś równie błyskotliwego i wyszczekanego co Ty, myślę sobie “to coś jak Ty, coś jak Ty” Wciąż nazywasz mnie przyjaciółką, często myślę o Tobie, a widziałam Cię ostatnim razem - dwa lata temu? Słaba to przyjaźń, bo po przejściach i żałuję, że mam sobie też trochę do zarzucenia, ale wreszcie zaczynam się śmiać z tego, że kiedyś wmówiłeś złemu chłopaczkowi że mam HIV ;). Z całym dobrodziejstwem Twojego szemranego inwentarza - jesteś po prostu one of the kind.

To nie jest list miłosny :) ja mam zbyt mało zielone oczy, a ty nie pochodzisz ze wschodniej ściany Polski, ale będzie mi Cię brakowało.